Są chwile, które daleko wykraczają poza ramy zwykłego wydarzenia artystycznego, pozostawiając w duszy głębokie wzruszenie, szczerą wdzięczność oraz szlachetną dumę narodową. Takim niezwykłym, pełnym powagi świadectwem przywiązania do Ojczyzny stał się IV Wieczór Pieśni Patriotycznej, który 19 listopada zagościł w murach Zespołu Szkół Pijarskich w Elblągu.

Pośród licznie zgromadzonych rodziców oraz nielicznego grona dziadków z dumą towarzyszących swoim wnuczętom miałem zaszczyt uczestniczyć w tym wyjątkowym spotkaniu – wieczorze, którego piękno i podniosły nastrój na długo pozostaną w mojej pamięci.
Już od progu poruszała symboliczna, pełna powagi scenografia. Sala skąpana w biało-czerwonym blasku oraz surowa aranżacja z cegieł imitujących wojenne zgliszcza i płonących zniczy tworzyły niezwykle wymowny obraz. Bez zbędnego przepychu, za to z ogromną mocą, przywoływały pamięć o tragicznej historii, zniszczonych domach i najwyższej ofierze tych, którzy oddali życie za wolną Polskę.
Tego wieczoru w wykonaniu dzieci i młodzieży wybrzmiało 18 pieśni patriotycznych – od „Wojenko, wojenko”, „Przybyli ułani pod okienko” i „Serca w plecaku”, po „Białe róże”, „Czerwone maki na Monte Cassino” oraz „Warszawskie dzieci”. Każdy utwór niósł ze sobą pamięć o żołnierskim trudzie, tęsknocie i niezłomnym bohaterstwie.
Najbardziej przejmujący był jednak sam widok młodych wykonawców. W czasach, gdy tak często mówi się o kryzysie wartości, elbląska młodzież z godnością, przejęciem i dumą wyśpiewała miłość do Polski, udowadniając, że duch patriotyzmu w młodym pokoleniu jest wciąż żywy.
To wyjątkowe dzieło nie powstałoby bez ogromnego zaangażowania tych, którzy na co dzień kształtują młode sumienia. Słowa najwyższego uznania należą się Dyrekcji oraz opiekunom i nauczycielom Zespołu Szkół Pijarskich w Elblągu. To właśnie dzięki ich pasji, trosce i konsekwentnej pracy wychowawczej szkoła ta odgrywa dziś niezwykłą rolę w kształtowaniu postaw patriotycznych wśród elbląskiej młodzieży szkolnej. Pokazują oni, że patriotyzm to nie puste hasło z podręcznika, lecz żywe dziedzictwo, szacunek do przeszłości i odpowiedzialność za przyszłość.
Atmosferę narodowej jedności dopełniły przygotowane dla wszystkich śpiewniki. Dzięki nim nikt nie pozostał jedynie widzem – rodzice, dziadkowie i zaproszeni goście połączyli swoje głosy z młodymi artystami. Z każdą kolejną pieśnią i entuzjastycznie przyjmowanym bisem sala stawała się prawdziwą wspólnotą serc, w której pokolenia mówiły jednym głosem.
Zwieńczeniem wieczoru był moment o szczególnej mocy.
Nadszedł moment, który – mam wrażenie, że na długo pozostanie w sercach wszystkich obecnych. Na zakończenie wszyscy wstali, by wspólnie zaśpiewać „Rotę” – pieśń, która przed laty była jednym z utworów rozważanych jako kandydat do polskiego hymnu narodowego.
Zabrzmiały pierwsze słowa, a po chwili cała sala połączyła się w jednym śpiewie. Dzieci, młodzież, nauczyciele, rodzice i zaproszeni goście – wszyscy razem, na stojąco, z przejęciem i powagą. Trudno opisać emocje, które towarzyszyły tej chwili. Nie liczyło się już, kto śpiewa piękniej, kto głośniej, kto zna wszystkie zwrotki. Liczyła się wspólnota, pamięć i
świadomość, że jesteśmy razem. Że słowa, które przez pokolenia towarzyszyły Polakom, wciąż mają moc poruszania serc.
Wychodziłem z Zespołu Szkół Pijarskich nie tylko z ogromnym wzruszeniem, ale także z głębokim przekonaniem, że właśnie tak przekazuje się miłość do Ojczyzny – nie poprzez wielkie deklaracje, lecz przez wspólne przeżywanie, przykład i świadectwo. Bo prawdziwy patriotyzm to nie tylko wdzięczna pamięć o bohaterach przeszłości, ale przede wszystkim troska o to, by kolejne pokolenia z dumą niosły biało-czerwone dziedzictwo w przyszłość.
Edmund Szwed

