W obliczu potencjalnego – bezpośredniego zagrożenia, przyszłość Polski nie jest kwestią debaty, lecz determinacji. Fundamentem tej przyszłości musi być siła. Aby odpowiedzieć na te wyzwania, powstała polska, ambitna i nowatorska koncepcja – System Obronny – Tarcza.
System Obronny-Tarcza, będzie składał się z elementu pasywnego jakim będzie wał ziemny i systemu aktywnego jakim będą działa laserowe sterowane urządzeniami firmy APS i radarami firmy PIT Radwar pracującymi w systemie całkowicie automatycznym.
To, jest nie tylko projekt obronno – militarny, ale przede wszystkim wizja zapewnienia spokoju i stabilności przyszłym pokoleniom Polaków. Zrozumienie, na czym dokładnie polega ta nowoczesna koncepcja obrony, jest pierwszym krokiem do budowy bezpiecznej przyszłości.
1. Diagnoza współczesnego pola walki
Autorzy tego opracowania wskazują, że Polska musi zredefiniować swoją strategię obronną, wyciągając wnioski z wojny na Ukrainie. Tradycyjne przygotowania do „wojny z przeszłości” są uznane za nieefektywne i kosztowne.
- Wojna nowej generacji: Przyszłe konflikty będą miały charakter dronowo – rakietowo – lotniczy, a nie klasyczny (pancerny).
- Kryzys tradycyjnego sprzętu: Śmigłowce stają się łatwym celem dla wyrzutni typu Piorun, a ich rola powinna zostać ograniczona do ochrony infrastruktury krytycznej.
- Paradoks kosztów: Autorzy podkreślają, że czołg o wartości 10 mln. USD może zostać zniszczony przez drona kosztującego zaledwie 10 tyś. USD.
2. Fundamenty nowej strategii
Zamiast polegać na zakupach zagranicznego sprzętu (takiego jak czołgi Abrams czy śmigłowce Apache), proponuje się zmianę paradygmatu na korzyść technologii.
- Polska Myśl Techniczna: Oparcie obrony na polskich radarach i systemach sterowania.
- Broń Laserowa: Inwestycja w systemy analogiczne do Iron Beam, które pozwalają neutralizować ataki przy minimalnym koszcie jednostkowym strzału.
- Automatyzacja: Systemy obronne muszą być w pełni automatyczne, aby reagować w ułamku sekundy na pociski hipersoniczne.
3. Architektura Systemu Obronnego – Tarcza
Koncepcja zakłada połączenie dwóch warstw bezpieczeństwa:
| Element | Charakterystyka |
| Pasywny: „Strefa Śmierci” | Budowa wału ziemnego i 20-metrowego pasa bariery fizycznej bezpośrednio przy granicy. Dodatkowo „ul. Przygraniczna” 200 metrów od linii granicznej dla logistyki. |
| Aktywny: „Cyfrowy Parasol” | Sieć automatycznych dział laserowych i radarów nad całym krajem, zdolna zwalczać rakiety balistyczne, artylerię i roje dronów. |
4. Wizja Projektu Narodowego
Stworzenie Systemu Obronnego – Tarcza ma być projektem angażującym polskich naukowców, informatyków i przedsiębiorców. Zamiast wydawania miliardów na przestarzałe struktury, fundusze powinny trafić na szkolenie kadr obsługujących najbardziej zaawansowane systemy automatyczne na świecie. Celem jest uczynienie kraju barierą nie do przebicia.
5. Charakter współczesnego zagrożenia
Diagnoza słusznie identyfikuje zmianę paradygmatu prowadzenia działań wojennych.
- Wojna dronowo – rakietowa: Dokument trafnie przewiduje, że przyszły konflikt nie będzie oparty na masowych starciach pancernych, lecz na precyzyjnym lotnictwie i rojach dronów.
- Marginalizacja śmigłowców: Wskazanie na wysoką wrażliwość śmigłowców operujących na niskim pułapie wobec nasycenia terenu wyrzutniami typu Piorun jest zgodne z aktualnymi obserwacjami z konfliktów zbrojnych.
- Asymetria kosztowa: Bardzo celnie zauważono dysproporcję finansową — dron za 10 000 dolarów może skutecznie wyeliminować czołg wart 10 000 000 dolarów.
6. Fundamenty technologiczne „Systemu Obronnego – Tarcza”
Autorzy projektu stawiają na suwerenność technologiczną i innowacyjność, jako klucz do bezpieczeństwa.
- Broń laserowa: Propozycja uczynienia broni laserowej (analogicznej do Iron Beam) fundamentem obrony jest wizjonerska. Technologia ta faktycznie oferuje najniższy koszt jednostkowy strzału przy neutralizacji zmasowanych ataków.
- Automatyzacja: Słusznie podkreślono, że czas reakcji na pociski hipersoniczne wymaga systemów w pełni automatycznych.
- Polska myśl techniczna: Postulat oparcia systemów sterowania i radarów na krajowych rozwiązaniach zwiększa autonomię obronną państwa.
7. Architektura Systemu: Elementy Pasywne i Aktywne
Koncepcja łączy tradycyjne umocnienia z nowoczesnym „parasolem” technologicznym.
Podsumowanie:
Zauważamy, że przedstawiana przez nas diagnoza, jest zbieżna z wypowiedziami wielu ekspertów w zakresie identyfikacji kierunków rozwoju technologii obronnych (lasery, drony, automatyzacja) oraz analizy ekonomicznej pola walki.
Jest to wizja nowoczesnego, suwerennego systemu, który przedkłada jakość i technologię nad masę i przestarzały sprzęt.
Marek Barański & Edmund Szwed