Wyobraźmy sobie na moment scenę rodem z dreszczowca: tuż przed startem wielkiego transatlantyckiego odrzutowca z głośników dobiega uprzejmy komunikat, że za sterami nie zasiądzie żaden nudny fachowiec z tysiącami wylatanych godzin, certyfikatami bezpieczeństwa i nudną wiedzą o aerodynamice. W zamian za to stery przejęli zwycięzcy ogólnokrajowego plebiscytu na najmilszy uśmiech, najbardziej zręczną retorykę i najbardziej obiecujące obietnice bez pokrycia. Reakcja pasażerów na pokładzie byłaby zapewne natychmiastowa – od zdrowej paniki po masowe poszukiwania spadochronów pod fotelami i gorączkowe sprawdzanie, czy drzwi ewakuacyjne otwierają się od środka.
Tymczasem w naszym rodzinnym, politycznym aeroklubie od lat treningowo wsiadamy do dokładnie tego samego samolotu, uśmiechając się od ucha do ucha i udając, że kolejne gwałtowne turbulencje to po prostu element relaksującego lotu widokowego z dreszczykiem.
Jak to wygląda w praktyce i dlaczego co poniektórym zaczyna powoli brakować tlenu w kabinie, można zresztą odsłuchać w tej pasjonującej rozmowie: Biznes Misja – Prof. Miąsko.
Odsłuchasz i wszystko jasne: https://www.youtube.com/watch?v=wbfklzjY2BQ
Teatr marionetek i mistrzowie zielonego przycisku
Przez ostatnie trzy dekady zafundowano nam widowisko, które z klasyczną demokracją ma tyle wspólnego, co tekturowa dekoracja filmowa z solidnym, murowanym gmachem banku. Nasi szanowni parlamentarzyści, zamiast błyszczeć niezależną, twórczą myślą państwową, zostali zredukowani do roli niezwykle zdyscyplinowanych, ludzkich maszynek do głosowania. Ich głównym celem życiowym stało się bezbłędne odczytanie artystycznych intencji partyjnych wodzów oraz wywalczenie sobie bezpiecznego, ciepłego miejsca na listach wyborczych.
W tym starannie reżyserowanym teatrze cieni merytokracja na szczeblu rządowym stała się pojęciem niemal ezoterycznym – czymś o czym wszyscy słyszeli, ale nikt na oczy nie widział. Kluczowe resorty, od których zależy codzienne samopoczucie milionów obywateli, nierzadko trafiają w ręce osób, które w normalnych, rynkowych warunkach mogłyby mieć drobne trudności z pomyślnym przejściem rekrutacji choćby na stanowisko referenta ds. parzenia porannej kawy. Zasady gry są tu zresztą niezwykle przejrzyste: bogate doświadczenie i specjalistyczna wiedza ustępują miejsca bezwzględnemu posłuszeństwu oraz eleganckiej legitymacji z odpowiednim logo.
Królowie matematyki stosowanej i fiskalna finezja
Zabawa w wielką politykę ma jednak swoją w pełni wymierną cenę, wyrażaną w solidnych, twardych cyfrach, które mogłyby przyprawić o siwiznę niejednego wybitnego księgowego:
- Miliard dziennie: W dokładnie takim zawrotnym tempie rośnie zadłużenie naszego państwowego statku, co dowodzi, że pojęcia takie jak „domowy budżet” i „budżet państwa” pochodzą dla niektórych z zupełnie innych galaktyk.
- Ponad 100 miliardów rocznie: Tyle kosztuje nas wszystkich czysta przyjemność obsługi samych odsetek od długu publicznego – kwota, za którą można by bez trudu wybudować co najmniej kilka nowoczesnych kosmodromów.
- Kreatywna biurokracja: Odcinkowe pomiary prędkości, rozbudowane systemy cyfrowego nadzoru i wszechobecna kontrola funkcjonują niczym bezduszne, perfekcyjnie naoliwione maszynki do cichego drenowania kieszeni zabieganych i zapracowanych obywateli.
Zamiast troskliwie chronić małe i średnie firmy – będące przecież naturalnym amortyzatorem wszelkich kryzysów gospodarczych – rodzima przedsiębiorczość bywa przez system traktowana ze specyficzną, ciepłą czułością myśliwego polującego na wyjątkowo grubą zwierzynę.
Czas na lądowanie na twardym gruncie?
Skoro dotychczasowy układ partyjny z żelazną konsekwencją udowadnia, że potrafi znakomicie skomplikować nawet najprostszą procedurę, rozwiązanie problemu wydaje się proste: czas przeprosić się ze zdrowym rozsądkiem i oddolną merytokracją. Zamiast z utęsknieniem czekać na cudowne zbawienie z centrali dowolnej partii, coraz głośniej mówi się o konieczności powołania niezależnych środowisk eksperckich i rządu opartego na żywych praktykach biznesowych, a nie na obiecankach składanych w rozgrzanych telewizyjnych studiach debat.
Być może najwyższy czas, aby pasażerowie polskiego samolotu wreszcie przestali być biernymi obserwatorami z ostatniego rzędu i upomnieli się o to, by za sterami zasiedli wreszcie ci, którzy potrafią nie tylko pięknie i kwieciście przemawiać, ale przede wszystkim – bezpiecznie, gładko i bez mandatu wylądować.
Jednak udane i bezpieczne lądowanie wymaga od nas wszystkich odrobiny inicjatywy, która mogłaby oprzeć się na trzech solidnych filarach:
- Porozumieniu samorządowym: Wypracowaniu szerokiego konsensusu wokół spraw lokalnych z udziałem lokalnych pracodawców i pracowników, pod merytorycznym patronatem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Pana Karola Nawrockiego.
- Zapleczu eksperckim: Wykorzystaniu kapitału intelektualnego niezależnych, bezpartyjnych stowarzyszeń, takich jak „My Ludzie” czy „My Przedsiębiorcy”.
- Rządzie Praktyków: Stworzeniu sprawczego ośrodka decyzyjnego złożonego z ludzi z realnym doświadczeniem rynkowym, którego celem będzie stworzenie stabilnego prawa, ukracającego raz na zawsze urzędniczą fantazję interpretacyjną. Prof. Miąsko: CZAS PRZEJĄĆ PAŃSTWO – ZOBACZCIE skalę zapaści PAŃSTWA POLSKIEGO!
Edmund Szwed

